سلام مرا از کنار کعبه پذیرا باشید….. سلام مرا از شور و حال و شعف این سرزمین مقدس پذیرا باشید… اینجا شوری دگر دارد.

کعبه این روز ها حال و هوایش عجیب است،اینجا پر از شور و اشتیاق است، جای همه خالی،مکه این روزها جایگاه میلیون ها زائر از جهان  است که گروه گروه احرام بسته و طواف حج تمتع را بجای می آورند.

شب های حرم صفای دیگری دارد،زائرانی با نژادهای مختلف که هرکدام به گونه ای طلب  حاجات خود می کنند.وقتی کعبه نگاه می کنی خود به خود اشک از چشمانت جاری شده و بغض گلویت را می گیرد.

اینجا باید دعاها را غریبانه بخوانی،طبقات هتل ایرانی ها محل دعای دسته جمعی آنان شده،عاشقانی که در دعاهای کمیل،ندبه،سمات و زیارت جامعه کبیره خود با خدایشان حرف و حدیث ها داشته و طلب مغرفت و آمرزش دارند.

کعبه نیز این روزها احرام کرده، احرامش نیز اینگونه است که، بر اساس يك رسم بسيار قديمي همه ساله در آستانه ماه ذي الحجه کناره‌هاي پرده خانه خدا بالا زده مي شود تا پرده کعبه شريف با توجه به انبوه زائراني که به حج مي آيند و قصد زيارت بيت الله الحرام را دارند ، سالم بماند.

پرده خانه خدا که از ابريشم بافته مي شود با استفاده از بندهاي محکمي در طول سال به حلقه هايي که در پاي ديوارهاي بيت الله وجود دارد ، بسته مي شود . لايه زيرين پرده خانه خدا سفيد رنگ است و وقتي که ببينده از دور به خانه که پرده از روي آن بالا زده شده است ، مي نگرد ، حالتي شبيه به احرام بستن در چشم او مي نشيند . بالا زدن پرده خانه خدا معمولا تا عيد قربان به طول مي انجامد و به اين اقدام در اصطلاح عام ” احرام بستن ” خانه خدا مي گويند. براساس يك رويه ، همه ساله در روز عرفه كه حجاج در مشاعر مقدسه هستند و حرم نسبتا خالي از جمعيت است ، پرده خانه خدا با پرده جديد تعويض مي شود. پرده جديد به گونه اي بر بيت الله الحرام قرار داده مي شود كه كاملا روي آنرا نپوشانده و از اطراف بالا زده شده است ، و در عين حال لايه زيرين سفيد آن ديده نمي شود كه چون اين اقدام مصادف با عيد قربان و خارج شدن حجاج از احرام است ، طي قرون به آن “‌خارج شدن كعبه از احرام ” مي گويند.

این روزها آماده عرفات و منا می شویم،آنجایی که سرزمین آروزها است و دل ها با یاد خداوند آرام می گیرد. آنجا که دگرگون می شوی و انگار دوباره از مادر متولد شده ای.آنجایی که آدمهایش در هر مقام و شخصیتی که باشند سفیدپوش شده و همه یکی می شوند.

بعد از مکه نیز عازم مدینه می شویم،شهر رسول خدا،شهری که دعای کمیل و ندبه و بقیع آن دلتنگی های عجیبی برای دوستدارانش به وجود آورده است.

مدینه می روریم، شهری با غروب های غم انگیز در پشت قبرستان بقیع،ستون توبه،خیابانها،مزارگمشده،گلدسته ها و هزاران جای متبرک دیگر.

آری سفر نیز به پایان می رسد اما امید واریم در زندگیمان حاجی بمانیم!بنده نیز به سهم خودم در این سرزمین مقدس به یاد تمام مردم استان فارس وملتمسین دعا هستم و امیدوارم هر کسی که آروزی زیارت خانه خدا در دل دارد آرزویش برآورده شود.