 |
«چیزی بدتر از شر و بدی نیست جز کیفر و عذاب آن و چیزی نیکوتر از خیر و نیکی وجود ندارد جز پاداش آن. همه چیز دنیا شنیدنش بزرگتر از دیدن آنست و هر چیز از آخرت، دیدنش از شنیدن آن بزرگتر است. پس باید شنیدن از دیدن و خبر از پنهانیهای آن چه در آخرت است شما را کفایت کند. بدانید و آگاه باشید، هرگاه از دنیای شما کم شود و به آخرتتان افزوده گردد بهتر از آن است که از آخرتتان کم شود و به دنیایتان افزوده شود چه بسا کم شدنهایی که سود به همراه دارد و چه زیادتیها و افزایشهایی که خسران و زیان به دنبال دارد.» (نهج البلاغه خطبه ۱۱۴)
شرح:
در این جمله مولا میفرماید: بدتر از شر و بدی کیفر و عقاب آنست و بهتر از خوبیها و نیکی، پاداش و ثواب آن خواهد بود؛همه چیز دنیا بزرگتر از دیدن و رسیدن به آنست ولی آخرت دیدن و رسیدن به نعمتها و کیفرها بزرگتر و مهمتر از شنیدن آنست. چون شرور و بدیهایی که در دنیا اتفاق میافتد، موجب فساد در جوامع و تجاوز به حقوق انسانهای مظلوم و بیگناه است؛ اما هر چه باشد مدت آن محدود و زودگذر است ولی عقاب آن بدتر است چون ابدی است و تمام شدنی نیست. اما خیر و خوبیهای دنیا مثل عبادت و اعمال صالح و کار خیر و جهاد در راه خدا، هر چه باشد و هر چه قدر در راه خدا انسان محرومیت و سختی و رنج متحمل شود، تمام میشود و مدتش محدود است ولی پاداش آن نامحدود و تمام نشدنی است.
پس کسی که ایمانش به وعده و وعیدهای الهی به حد یقین رسیده باشد شنیدن آن پاداش و کیفرها از کلام الهی (قرآن) و از زبان پیامبر (صلی الله علیه و آله) و اولیای خدا، از دیدن آنها کفایت میکند و برای تشویق بر انجام خوبیها و تحذیر از شرور و بدیها شنیدن و خبر دادن افراد صادقی مثل پیامبران و ائمه (علیهمالسلام) کافی خواهد بود.