خداوند در سوره مباركه «حديد» فرمود: ﴿اعْلَمُوا أَنَّمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا لَعِبٌ وَلَهْوٌ وَزِينَةٌ وَتَفَاخُرٌ بَيْنَكُمْ وَتَكَاثُرٌ فِي الْأَمْوَالِ وَالْأَوْلاَدِ﴾ شما اين پنج مقطع ﴿اعْلَمُوا أَنَّمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا لَعِبٌ﴾ (يك) ﴿وَلَهْوٌ﴾ (دو) ﴿وَزِينَةٌ﴾ (سه) ﴿وَتَفَاخُرٌ بَيْنَكُمْ﴾ (چهار) ﴿وَتَكَاثُرٌ فِي الْأَمْوَالِ وَالْأَوْلاَدِ﴾ (پنج) را كه حساب ميكنيد می بینید اين پنج مقطع: اول و وسط و آخر،آخر و وسط و اول همهاش بازي است. حتی در سوره مباركه «عنكبوت» آيه 64 به جاي اينكه بفرمايد دنيا پنج مرحله است ميفرمايد بيش از دو رنگ نيست ﴿وَمَا هذِهِ الْحَيَاةُ الدُّنْيَا إِلَّا لَهْوٌ وَلَعِبٌ﴾ همهاش بازي است يا بازي توپ و فوتبال است يا بازي القاب و بازي عناوين و اينگونه از امور.
اینکه کسی بگوید من بايد جلو بيفتم، من بايد به اين لقب و نام شهرت پيدا كنم، درس و بحث داشته باشم تا به من بگویند عظما، اين ميشود دنيا و یا ورزش براي تأمين سلامتي و نشاط است حال اگر آدم سرمايه های سنگين را براي ورزش صرف كند و تمام عمر را براي بازي و بددهني كردن، فحش دادن و دعوا كردن صرف نماید بازي را که مجاز بود حقيقت پنداشته است در حالیکه بازي ارزش اين را ندارد.
(برگرفته از درس تفسیر حضرت آیت الله جوادی آملی سوره مبارکه فاطر)
منبع: بنیاد بین المللی علوم وحیانی اسراء