ايثار مال و نثار جان از جلوه هاي برجستهٴ عرفان و معنويت كربلاست و اساساً حركت امام حسين(عليه السلام) بر اين اساس استوار است لذا بحث كردن از آن حضرت از اين حيث توضيح واضحات است. و فقط به ذكر چند نمونه از آنچه مربوط به اصحاب و ياران آن حضرت مي باشد، اكتفا مي شود:
الف) دست يابي حضرت ابوالفضل العباس(عليه السلام) به آب و صرف نظر كردن از آن به محض يادآوردن تشنگي امام حسين(عليه السلام) و اهل حرم.
ب) عرض ارادتهايي كه اصحاب آن حضرت در شب عاشورا كردند و در روز عاشورا تا زنده بودند، نگذاشتند كسي از بني هاشم وارد ميدان شود و بني هاشم نيز تا زنده بودند، نگذاشتند آن حضرت وارد ميدان شود.
ج) جان فشاني دو تن از ياران امام حسين(عليه السلام) در ظهر عاشورا كه جهت اقامهٴ نماز، تن خود را سپر بلاي آن حضرت قرار دادند و به شرافت شهادت نايل آمدند و به بقيهٴ شهداي سعيد پيوستند.
د) همسر جنادةبن كعب انصاري با آن كه شوهرش در حملهٴ اول صبح عاشورا به شهادت رسيده بود فرزند يازده ساله اش را تجهيز كرد و به ميدان فرستاد و آن گاه كه دشمن سرِبريدهٴ فرزندش را به سوي او پرت كرد، آن را برداشت و بعد از پاك كردنش از خون، بر سر يكي از سربازان دشمن كوبيد واوراكشت (شايد كنايه از اين كه چيزي كه در راه خدا داده ايم، پس نمي گيريم).
برگرفته از کتاب حماسه و عرفان،حضرت آیت الله جوادی آملی،ص246