اى احمد! محبّت و دوستى من، دوستى با فقرا و معاشرت و رفت و آمد با ايشان است، پرسيد: فقرا چه كسانى هستند؟
فرمود: كسانى هستند كه به اندك از مال دنيا خرسندند، و بر گرسنگى صبر مى كنند و در نعمت و آسايش سپاسگزارند، و از گرسنگى و تشنگى خود به كسى شكوه نمى برند و دروغ نمى گويند و بر من خشم نمى گيرند، و به آنچه از دنياى ايشان فوت شده غمگين و محزون نمى گردند و به آنچه به ايشان رسيده خوشحال نمى شوند (و در آسايش و سختى يك نواختند).
اى احمد! دوستى با من، دوستى با فقراست، پس به ايشان نزديك شو و آنان را به خود نزديك كن و در مجالسشان حاضر شو، تا من به تو نزديك شوم، و از توانگران و مجالسشان دورى كن، زيرا فقرا دوستان منند. (إرشاد القلوب / ترجمه سلگى ؛ ج1 ؛ ص512)