در بخش فرهنگي كسي منتظر واقعي آن حضرت است كه علاوه بر خودسازي به دگرسازي نيز بپردازد تا از اين طريق زمينهٴ ظهور آن حضرت را فراهم كند.
حضرت باقر العلوم (عليهالسلام) به عبدالحميد واسطي، كه از شيعيان آن حضرت بود و گويا از طولاني شدن انتظار ملول و دلتنگ شده بود، فرمود: به خدا قسم كسي كه خودش را وقف در راه خدا كند، خداي سبحان براي او راه گشايشي قرار ميدهد. خدا رحمت كند بندهاي را كه خود را وقف ما كند، خدا رحمت كند بندهاي را كه امر ما را احيا گرداند. عبدالحميد كه اين فضايل را شنيد گفت: پس اگر قبل از درك قائم شما مُردم چه ميشود؟ امام (عليهالسلام) فرمود: اگر كسي از شما بگويد (تصميم داشته باشد): اگر قائم آل محمد (صلي الله عليه و آله و سلم) را درك كنم ياريش خواهم كرد، مانند كسي است كه با شمشير خود در كنار آن حضرت نبرد ميكند (و اجر شهيد را دارد) اما كسي كه در ركاب او به فيض شهادت نايل ميآيد اجر دو شهيد را دارد: اجر شهادت و اجر انتظار:
«… يا عبدالحميد أتري مَن حبس نفسه علي الله لا يجعل الله له مخرجاً؟ بلي والله ليجعلنّ الله له مخرجاً، رحم الله عبداً حبس نفسه علينا، رحم الله عبداً أحيا أمرنا قال: قلت: فإن متُّ قبل أن أُدرك القائم فقال (عليهالسلام): القائل منكم: إن أدركتُ القائم من آل محمد (صلي الله عليه و آله و سلم) نصرتُه كالمقارع معه بسيفه والشهيد معه له شهادتان»[24].
بنابراين، منتظر واقعي كسي است كه در محور خودسازي خويشتن را در محدودهٴ امر ائمه (عليهمالسلام) منحصر كرده، از قلمرو دستورشان بيرون نرود و در محور دگرسازي تلاش و كوشش او اين باشد كه امور، معارف، مآثر و آثار آنان را نشر دهد، به ديگران بياموزد و بدين طريق مكتب آنها را احيا كند. كسي ميتواند جان خود را در محدودهٴ امر ائمه (عليهمالسلام) منحصر و محدود كند و براي احياي امرشان كمر همت ببندد كه وليّ خدا را بشناسد و معرفت او در اين زمينه كامل شده باشد. آن وقت است كه فيوضات الهي از باطن او نشأت ميگيرد.
منبع: بنیاد بین المللی علوم وحیانی اسراء