معمولا انسان چنین است که وقتی دچار بیماری می شود، نگران شده و بی تابی می کند اما به علت و نتیجه این بیماری توجهی ندارد اینکه حکمت خداوند است و او مورد توجه حضرت حق عز و جل است، لذا به جزع و فزع می افتد؛ این درحالی است که در سخنان معصومین (علیهم السلام) پاداش، فائده و ارزشهایی برای بیماری و صبر بر آن ذکر شده است.
روزى پيامبر (صلّى اللَّه عليه و آله و سلم) به اصحاب فرمود: كداميك از شما دوست دارد، سالم بماند و بيمار نشود؟ عرض كردند: همه ما اى پيامبر خدا (صلّى اللَّه عليه و آله و سلم.)
فرمود: آيا دوست داريد همانند خران گمشده باشيد، نه اصحاب كفّارات؟
(چون بيمارى كفّاره گناهان مىگردد) سوگند به كسى كه جانم در دست اوست، انسان در بهشت مقامى دارد كه با عمل به آن نمىرسد، اما به صبر بر بلا به آن مىرسد و بزرگى پاداش، در مقابل بلاى بزرگ است و خداوند هر گاه بندهاى را دوست بدارد، او را به بلاى بزرگ مبتلا مىسازد كه اگر صابر بود، رضا و خشنودى خدا را به دست مىآورد، و اگر صبر نكرد مورد خشم و غضب او قرار خواهد گرفت.
فرمود: اگر مؤمن در بيمارى نيكويى حال خود را بداند، دوست نمى دارد، از آن خارج گردد.
و فرمود: اهل عافيت در قيامت دوست مىدارند، كه بدنشان را در دنيا با مقراضى (قیچی) مى بريدند، چون پاداش بزرگ اهل بلا را مى بينند.
حضرت موسى عرض كرد: خدايا دوست ندارم كه بيمار و ضعيف گردم و در عبادت من سستى پيدا گردد و هم دوست ندارم هميشه سالم باشم كه تو را فراموش كنم، بلكه دوست دارم گاهى بيمار شوم كه تو را ياد كنم و گاهى سالم شوم، و تو را شكرگذارم.
بيمارى ابو درداء و سخن او
چگونگی حالات اصحاب معصومین (علیهم السلام) و بزرگان دین در حال مریضی و سخنان آنها در این حال می تواند باعث قوت قلب ما در تحمل سختی مریضی ها و مشکلات آن باشد.
آوردهاند كه «ابو درداء» بيمار شد و گروهى به عيادت وى رفتند و از او پرسيدند: از چه شكايت دارى؟ گفت: از گناهانم، گفتند: چه دوست دارى؟
گفت: بخشش خداوند را، گفتند: طبيبى برايت بياوريم؟ گفت: طبيب مرا بيمار كرده، گفتند: از او بپرس چرا بيمارت كرده؟ گفت: پرسيده ام، و جواب داد كه هر كارى بخواهم مى كنم (و كسى حق اعتراضى ندارد).
بیماری یکی از بزرگان
يكى از بزرگان بيمار شد، به او گفتند: خود را معالجه كن؟
گفت: قوم عاد و ثمود و اصحاب رسّ (قوم شعيب) و مردمانى كه بين اينها بودند، طبيبهاى حاذق و دارو داشتند، ولى اكنون آثارى از آن طبيبها و آن مردمان باقى نيست و اگر داروها مانع درد بودند، هيچ گاه اطباء و پادشاهان نمى مردند. (إرشاد القلوب / ترجمه سلگى، ج1، ص: 121)