بُعد فرهنگی انتظار

در بخش فرهنگی کسی منتظر واقعی آن حضرت است که علاوه بر خودسازی به دگرسازی نیز بپردازد تا از این طریق زمینهٴ ظهور آن حضرت را فراهم کند.
حضرت باقر العلوم (علیه‏السلام) به عبدالحمید واسطی، که از شیعیان آن حضرت بود و گویا از طولانی شدن انتظار ملول و دل‏تنگ شده بود، فرمود: به خدا قسم کسی که خودش را وقف در راه خدا کند، خدای سبحان برای او راه گشایشی قرار می‏دهد. خدا رحمت کند بنده‏ای را که خود را وقف ما کند، خدا رحمت کند بنده‏ای را که امر ما را احیا گرداند. عبدالحمید که این فضایل را شنید گفت: پس اگر قبل از درک قائم شما مُردم چه می‏شود؟ امام (علیه‏السلام) فرمود: اگر کسی از شما بگوید (تصمیم داشته باشد): اگر قائم آل محمد (صلی الله علیه و آله و سلم) را درک کنم یاریش خواهم کرد، مانند کسی است که با شمشیر خود در کنار آن حضرت نبرد می‏کند (و اجر شهید را دارد) اما کسی که در رکاب او به فیض شهادت نایل می‏آید اجر دو شهید را دارد: اجر شهادت و اجر انتظار:
«… یا عبدالحمید أتری مَن حبس نفسه علی الله لا یجعل الله له مخرجاً؟ بلی والله لیجعلنّ الله له مخرجاً، رحم الله عبداً حبس نفسه علینا، رحم الله عبداً أحیا أمرنا قال: قلت: فإن متُّ قبل أن أُدرک القائم فقال (علیه‏السلام): القائل منکم: إن أدرکتُ القائم من آل محمد (صلی الله علیه و آله و سلم) نصرتُه کالمقارع معه بسیفه والشهید معه له شهادتان»[۲۴].
بنابراین، منتظر واقعی کسی است که در محور خودسازی خویشتن را در محدودهٴ امر ائمه (علیهم‏السلام) منحصر کرده، از قلمرو دستورشان بیرون نرود و در محور دگرسازی تلاش و کوشش او این باشد که امور، معارف، مآثر و آثار آنان را نشر دهد، به دیگران بیاموزد و بدین طریق مکتب آنها را احیا کند. کسی می‏تواند جان خود را در محدودهٴ امر ائمه (علیهم‏السلام) منحصر و محدود کند و برای احیای امرشان کمر همت ببندد که ولیّ خدا را بشناسد و معرفت او در این زمینه کامل شده باشد. آن وقت است که فیوضات الهی از باطن او نشأت می‏گیرد.

منبع: بنیاد بین المللی علوم وحیانی اسراء